Pierwsze wrażenie
Kiedy kilka lat temu czytałem na łamach Arsenału (Arsenał 8/2005) recenzję Mk 3, napisaną przez Wojciecha Witkowskiego, pomyślałem sobie, że elektronika w karabinku to… i tu musiałbym powtórzyć dokładnie te same słowa, które pojawiły się we wstępnie niniejszego tekstu – kuriozum, wynaturzenie, hańba i beznadzieja. Przerost formy nad treścią. Do głowy by mi nie przyszło, że nie tylko sam będę miał kiedyś okazję testować kolejną wersję – Mk 4, ale stanę się jej posiadaczem i opublikują tę recenzję w tym samym miesięczniku. Niestety, kilka rzeczy przez lata się nie zmieniło. Wojtek pisał o wykończeniu w tych miejscach, których nie widać i z żalem muszę stwierdzić, że następca ma te same przypadłości. Po pierwsze, gdy wziąłem karabin do ręki, strasznie coś grzechotało. Po drugie, kiedy się mocno ścisnęło osadę pod kartuszem, czuć było wyraźnie, jak się przemieszcza względem kartusza. Spust wciąż jest aluminiowym odlewem. O ile pierwsze wrażenie robi fantastyczne, o tyle po chwili człowiek zaczyna szukać dziury w całym i najgorsze jest to, że ją znajduje. Szybko okazało się, że osada ma źle wycięty frez pod kartusz. Osadę do systemu mocuje tylko jedna śruba i wszystko musi być idealnie spasowane, żeby to zagrało. Coś, co udało się osiągnąć firmie AirArms w modelu S 400, tu niestety nie do końca wyszło. Na szczęście dało się to łatwo naprawić – wystarczyło podkleić osadę w końcowej jej części, od wewnątrz, kawałkiem miękkiej części rzepu. Trzeszczenie i przesuwanie się osady względem systemu, jak ręką odjął. Przy okazji mogłem przez chwilę podziwiać układ elektroniczny, ale gdy spojrzałem na wykończenie wewnętrznej części drewna, to szybko złożyłem wszystko do kupy, żeby bez potrzeby się nie denerwować. W karabinku za ponad 5 tys. takie wykończenie to skandal. Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal? Podobno. Może z czasem uda mi się o tych niedoróbkach zapomnieć. Pozostała kwestia grzechotania. Przyczyna tkwiła w lufie, a dokładniej w osłonie lufy. Lufa montowana jest w systemie, zaś na zewnątrz chroniona rurką aluminiową, pomalowaną proszkowo na czarno. Kolor i odcień podobny jest do tego, jakim zwykle pokrywane są lunety i trzeba przyznać, że wygląda to bardzo dobrze. Poza tym nie stwarza zbyt wielu kłopotów podczas konserwacji, farba jest trwała. Pozostaje mieć nadzieję, że karabin długo będzie wyglądał jak nowy. Osłona lufy jest mocowana u nasady śrubami imbusowymi, a całość dodatkowo ochroniona przed skrzywieniem ósemką spajającą lufę z kartuszem. Powiedzmy, prawie spajającą, bo tak naprawdę między osłona lufy a ósemką jest luz. Około 1/3, może 1/4 mm – wystarczająco, żeby osłonę lufy dało się lekko poruszyć w osi góra dół, czy lewo prawo. I na tyle mało, że podczas potrząsania karabinkiem, sama się obija o ósemkę, hałasując. Grzechotka za 5 tys.? Skandal. Na szczęście miałem w domu kawałek materiału, który z jednej strony miał warstwę samoprzylepną, z drugiej był miękki i przypominał welur. Wycięcie cienkiego paska i podklejenie ósemki od środka tam, gdzie wchodzi lufa, zepsuło grzechotkę i poprawiło karabin. Wciąż jest dość luzu miedzy ósemką a osłoną lufy, by nie przejmować się zmianą punktu trafienia wraz ze spadkiem ciśnienia w kartuszu, a jednocześnie nic nie stuka.Wspomniane problemy mogą się komuś wydać trywialne i niegodne opisu. Może i tak jest. Jednak przypomnijmy, że karabin kosztuje wcale niemało. Wcześniej miałem AirArms S 400 i tam żaden taki kłopot nie występował. Szkoda, że sam musiałem dojść do takiego poziomu wykończenia Daystate’a, jaki miałem fabrycznie w wiatrówce za połowę ceny Mk 4.

W ostatecznym rozrachunku muszę jednak powiedzieć, że karabin mi się podoba. Osada ST charakteryzuje się wycięciem na kciuk (Thumbhole). Wykonano ją z drewna orzechowego. W moim przypadku, z jednej strony jest po prostu przepiękna, z ciekawym układem słoi. Z drugiej wygląda już bardziej zwyczajnie. Pod systemem z lewej i prawej strony znajduje się wycięte w drewnie logo Daystate. Żebyśmy nie zapomnieli, z czego aktualnie strzelamy, napis Daystate znajduje się także od spodu, w formie ryflowania. Jak dla mnie, tych napisów mogłoby nie być, chyba gustowniejsze byłyby takie ryflowania jak na chwycie, ale z drugiej strony to jest coś, co wyróżnia modele Daystate od konkurencji. Lufa, a także system są malowane proszkowo na czarno. Dodatkowo wstawiono kilka aluminiowych niemalowanych elementów, które wprowadzają pewne ożywienie swoim srebrnym, półmatowym odcieniem. Właściwie są tylko dwa błyszczące elementy w tym karabinku. Jednym jest bezpiecznik, który w pozycji odbezpieczonej zwyczajnie świeci się na czerwono, drugim jest dźwignia naciągu. Ta – chromowana – służyć by mogła jako lusterko, gdyby nie to, że nie ma na niej płaskich powierzchni.

Powiadomienie o niskim ciśnieniu to cztery szybkie piknięcia głośniczka, ukrytego gdzieś w środku karabinka. W moim przypadku można potem jeszcze oddać kilkanaście strzałów, ale wartość 120 barów ma taki sens, że do tego momentu nie ma szansy, żeby energia strzału spadła poniżej moich oczekiwań. Poniżej 110 barów ryzyko słabszych strzałów wzrasta. Samo programowanie karabinka jest bajecznie proste. Kiedy karabin jest zabezpieczony, trzeba nacisnąć spust i trzymając go wciśnięty, odbezpieczyć karabin. Teraz pozostaje tylko liczyć piknięcia głośnika. Jeśli piknie raz i puścimy spust, można będzie zresetować licznik magazynka. Gdy puścimy spust po dwóch piknięciach, będziemy mogli włączyć lub wyłączyć diodę bezpiecznika. Trzy piknięcia to włączanie licznika strzałów. Cztery piknięcia to programowanie powiadomienia o niskim ciśnieniu. Po pięciu programujemy energię strzału, która domyślnie jest ustawiona na maksymalną wartość. Sześć piknięć to włączenie opcji jednostrzałowej, która polega na tym, że po każdym strzale trzeba zabezpieczyć, a następnie odbezpieczyć karabin, aby móc oddać kolejny strzał. Siedem piknięć to reset wszystkich ustawień. Przydatne o tyle, że jeśli uda nam się coś zepsuć, to dzięki temu łatwo wrócimy do ustawień fabrycznych. Bezpiecznik to dźwignia, którą przesuwa się do góry, w celu odbezpieczenia ciśnienie karabinka, a ruchem w dół zabezpieczmy wiatrówkę. Dodatkowo bezpiecznik jest automatyczny, co oznacza, że karabin sam się zabezpieczy, jeśli pozostawimy go bezczynnie na pół godziny. Przed niepowołanym użyciem można wiatrówkę dodatkowo zabezpieczyć, zamykając ją na klucz. Dosłownie – przed osłoną spustu od dołu osady znajduje się zamek, który można przekręcić jednym z dwóch dołączonych kluczyków, co wyłącza całkowicie prąd w karabinku. A bez prądu Mk 4 nie strzeli.

Oddzielnym zagadnieniem jest magazynek i wkładka jednostrzałowa. Magazynek różni się od poprzednich wersji tym, że brak w nim górnej ścianki. Dzięki temu jest odrobinę niższy. Niestety, odziedziczył wadę poprzednika, jaką jest trudność ładowania. Żeby załadować, należy umieścić śrut w dolnej komorze i popchnąć go. Niestety, palce zwykle są zbyt grube, żeby śrut udało się wepchnąć na miejsce. Lepiej to się udaje, stosując jako popychacz jakąś zapałkę, czy cienki patyczek. To jednak wydłuża sam proces ładowania. Trzeba położyć śrut w komorze, popchnąć patyczkiem, przekręcić magazynek, położyć śrut… I tak dziesięć razy. Po nabraniu pewnej wprawy czynność taka zajmuje mniej niż pół minuty, jednak ładowanie magazynka od HW 100 zajmuje mniej czasu, a magazynek jest czternastostrzałowy. Jeszcze gorszym rozwiązaniem jest wkładka jednostrzałowa. Ma wyraźnie zbyt płytką rynienkę na śrut, przez co wystarczy lekko przechylić karabin w pionie, by śrut wypadł z niej na bok i poleciał w trawę. A wystarczyłoby zrobić tę wkładkę o milimetr grubszą. Rynna miałaby wystarczającą głębokość, śrut ładowałoby się lekko i bez problemów. Na plus obu, zarówno magazynka jak i wkładki, należy zanotować łatwość montażu. Mają magnesy, które trzymają je we właściwym położeniu na karabinku

Magazynek sam się indeksuje, po strzale należy odciągnąć dźwignię do tyłu, a magazynek przekręci się o właściwą wartość. Popychając dźwignię do przodu, ładujemy kolejny śrut do lufy. Przy okazji muszę jednak też pochwalić firmę Daystate za poprawienie pewnej niedoróbki z poprzedniego modelu. Otóż w Mk 3 popychacz śrutu, cofając się, odsłaniał otwór, w którym mieścił się śrut. Gdy przeładowywało się karabin, trzymając go lufą do góry, istniało ryzyko, że śrut wpadnie nam do środka systemu. W Mk 4 zostało to poprawione i nie ma już takiej możliwości, a co zatem idzie, zmiażdżony śrut nie zablokuje karabinka, na przykład w krytycznym momencie na zawodach.