PORTAL.WIATRÓWKI.PL
O portaluWiatrówkiJak wybrać wiatrówkęWiatrówki długie- Historia wiatrówek
- Charakterystyka napędów wiatrówek
- Wiatrówki sprężynowe
- Wiatrówki PCP
- Wiatrówki na CO2
- FAC > 17 Jouli
- GAS RAM
- Wiatrówki olimpijskie
Stare dzieje broni pneumatycznej
Początki historii wiatrówek są owiane tajemnicą, której do dziś nikomu nie udało się do końca rozwikłać.
Trudno ustalić datę powstania wiatrówki. Historycy uważają, że pierwsze modele pojawiły się najprawdopodobniej w szesnastym wieku. Z tego okresu zachowało się kilkanaście egzemplarzy rozsianych po całym świecie, które można oglądać w muzeach.
Na początku wiatrówki budziły zabobonny lęk, wielu nazywało je narzędzem diabła. Pierwsze modele były zazwyczaj bardzo dużego kalibru i dlatego stanowiły zagrożenie niemal równe broni palnej. To jednak nie był główny powód strachu - wiatrówki nie miały tak charakterystycznego dzięku wystrzału, jak ówczesna broń palna. Z ich luf po wystrzale nie wydobywał się dym, ani ogień.
Niechęć do wiatrówek w siedemnastym czy osiemnastym wieku można porównać ze stosunkiem do kusz, które kilka wieków wcześniej miały podobną opinię i w rezultacie posługiwanie się nimi w bitwach zostało zakazane przez ówczesnego papieża.
Większość pierwszych wiatrówek należała do dwóch różnych grup: zasilała je sprężyna, albo wykorzystywały sprężone powietrze, przechowywane w zbiorniku. Zasobnik stanowił integralną część broni lub był do niej dołączony. Wiatrówki miechowe wykorzystywano na ogół w strzelectwie sportowym w pomieszczeniach zamkniętych. Nie miały dużej energii, jednak cechowała je – na krótkich dystansach - zdumiewająca celność.
Broń pneumatyczna była stosunkowo mocna. Z czasem ich technologia stawała się coraz bardziej wyrafinowana, a wśród europejskiej szlachty zapanowała moda na polowania z wykorzystaniem wiatrówek. Trofeami były nierzadko tak duże zwierzęta, jak dziki czy jelenie, co świadczy o ogromnej mocy, jaka drzemała w tej broni. Dodatkowo broń pneumatyczna nie zawodziła podczas deszczu czy śniegu, była cichca i wydajna.
Armia austriacka miała w swoich szeregach cały regiment uzbrojny w powtarzalne karabiny pneumatyczne kalibru .44. Źródła wskazują, że Austriacy używali wiatrówek z śmiercionośną skuteczności przeciwko armii Napoleona. W odwecie każdy austriacki żołnierz, schwytany z karabinem na "powietrze", był traktowany jako zabójca i od razu rozstrzeliwany.
Broń tego rodzaju była również znana na kontynencie amerykańskim. Zachowały się zapiski ekspedycji Lewisa i Clarka, które dowodzą, że wiatrówki zostały użyte przeciw Indianom, którzy nazywali je "bezdymnym gromem". Zmierzch potężnych wiatrówek do zabijania szacuje się na XIX wiek. Zarówno w USA, jak i w Europie zmieniły się w ozdobę salonów i rekwizyty do pozowania przy robieniu zdjęć; straciły swoją funkcję bojową.
Dwudziesty wiek to przełom w dziedzinie broni pneumatycznej, zwłaszcza od końca II wojny światowej. Zamknięto wtedy wiele niemieckich fabryk produkujących obok broni palnej również wiatrówki. Te, które przetrwały, zostały zmodernizowane i wytwarza się w nich do dziś znaną na całym świecie, bardzo precyzyjną pneumatyczną broń sportową.
Błędny stereotyp dotyczący wiatrówek zakłada, że są to zwykłe zabawki do strzelania w wesołych miasteczkach. Na szczęście udaje się zmienić taki sposób myślenia, między innymi dzięki temu, że zawody z użyciem broni pneumatycznej są obecnie konkurencją olimpijską.
Poza tym 16-dżulowa wiatrówka potrafi przy 10 strzałach z odległości 50 metrów zrobić otwór średnicy 15 mm, więc trudno ją nazwać zabawką. Obecnie wiatrówki - jako forma rekreacji - zdobywają coraz większą popularność.
Trzeba tylko mieć nadzieję, że żadne nieprzemyślane ustawy nie zniweczą tempa rozwoju tego wspaniałego sportu, jakim jest strzelectwo wiatrówkowe.
